In memoriam Theo Vincken

Foto: Krantenknipsel via VVV-Venlo.

Theo Vincken, voormalig sportverslaggever van het Dagblad voor Noord-Limburg en Dagblad De Limburger, is in de nacht van maandag op dinsdag overleden. Theo Vincken is 83 jaar oud geworden.

Hij was amper in dienst bij het Dagblad voor Noord-Limburg toen hij in 1959 als sportverslaggever getuige was van een van VVV’s grootste successen, het behalen van de KNVB-beker. Ruim 38 jaar is hij actief geweest als journalist. Bijna dertig daarvan als sportverslaggever en chef  sport. Honderden pagina’s schreef hij vol over ‘zijn’ VVV dat hij kritisch volgde, maar diep in zijn hart was hij een groot supporter.
Theo kwam vanwege zijn gezondheid al enkele jaren niet meer in het stadion, maar uitgerekend bij de start van dit seizoen was hij op uitnodiging van een bevriend kastelein nog eens aanwezig bij de wedstrijd VVV – Ajax.
Theo was vele jaren lid van de Verenigingsraad van VVV en lid van de commissie Historisch Besef. Hij schreef de boeken ‘van Gijs tot Mikan’ ( 1979, 25 jaar betaald voetbal in Noord-Limburg ), ‘…dan wordt een goal geboren’ ( 1994, 40 jaar betaald voetbal in Noord-Limburg ). In 2004 werkte hij mee aan het boek ‘AVE VVV’, 50 jaar betaald voetbal in Noord-Limburg, waarvoor hij onder andere onderstaand voorwoord schreef.

Ode aan de dwazen
Vijftig jaar betaald voetbal in Noord-Limburg, belichaamd door VVV. Een afspiegeling daarvan hier bijeengebracht in beeld. Bij het bekijken van de vele foto’s word ik overvallen door nostalgie en ook wel een vleugje weemoed. Ik kijk naar de beelden van de bekerfinale in 1959. Ja, ik was erbij op 20 juni 1959, toen VVV in het afgeladen Haagse Zuiderpark de meest tot de verbeelding sprekende triomf ( 4-1 zege op ADO ) uit zijn clubhistorie behaalde. ‘Van een verslaggever’ stond er een dag later heel anoniem boven het wedstrijdverhaal in het Dagblad voor Noord-Limburg. Dat was ik dus. Jo Brader zorgde voor de fotografische verslaggeving, ook hij bleef een anonymus. Zo ging dat in die dagen. Voor mij het begin van een lang, VVV-tijdperk. Vele jaren was ik – bij gebrek aan beter, zullen we maar zeggen – de verslaggever die over VVV’s verrichtingen (thuis en uit) moest berichten. Dankzij de status mocht ik de hoogtepunten (helaas niet zo talrijk), maar ook de vele dieptepunten in de clubgeschiedenis van nabij meemaken. Bij herhaling heb ik VVV aan het infuus zien liggen, op sterven na dood. Als een kat met negen levens kwam de club die crises te boven. Omdat er telkenmale weer gekken opstonden, voetbalgekken welteverstaan, die bereid bleken het zieltogende VVV met levensreddende geldinjecties overeind te helpen. Waar zou VVV zijn geweest zonder die ‘dwazen’? Vijftig jaar betaald voetbal in Noord-Limburg, een era van meer dan een halve mensenleeftijd. Herinner ik ook nog even aan een glorierijk moment. Was u er ook bij op die lauwwarme zondagavond van 13 juni 1976, toen daar VVV op de Wageningse Berg een gouden bladzijde van de clubgeschiedenis schreef? Uit tienduizend kelen van meegereisde fans klonk: ‘Ave VVV… Ave VVV…’ Nu, zoveel jaren later, voel ik de koude rillingen weer over mijn rug lopen. Laat dit boek een fotografische groet zijn aan de ‘gekken’ die deze club in leven hielden. Ave VVV. Theo Vincken

Wij wensen de familie veel sterkte bij dit verlies. Theo rust zacht.

Bron: http://www.vvv-venlo.nl/

0